Kościół parafialny p.w. Matki Boskiej Fatimskiej znajduje się na szlaku architektury drewnianej.

Budowa pierwszej kaplicy na Stecówce rozpoczęła się w roku 1956. Dwa lata później dobudowano do niej wieżę i zakrystię.

Ustanowienie parafii Matki Bożej Fatimskiej miało miejsce 29 stycznia 1981r. Nowy dzwon został poświęcony w 1997r.

Natomiast 9 kwietnia 2000r. postawiono i poświęcono na placu kościelnym nowy Krzyż Misyjny.

Więcej na temat parafii i jej historii można przeczytać tutaj.

Zazwyczaj panuje tu cisza i spokój. Można usiąść na jednej z ławeczek i uporządkować chaotyczne czasem myśli lub też odpocząć chwilkę w drodze na Baranią Górę, do szczytu której jest ze Stecówki jeszcze kawałek drogi.

Kościółek schowany jest latem w zieleni, a jesienią w złocie i purpurze.

Pięknie wygląda w tych ciepłych barwach. Jego okna stanowią pewną barierę między wnętrzem, a tym co na zewnątrz. Oba te obszary łączy właśnie szyba.

Podążając w kierunku Baraniej Góry nie sposób nie zauważyć dzwonnicy kościółka. Czasem przysiadają na niej ptaki, by odpocząć…

Ten niewielki kościółek jest dziełem ludowego budownictwa sakralnego, którego poszczególne detale wyszły spod ręki nadolziańskich artystów.

Bardzo lubię takie wycieczki na łono natury. Pozwalają odpocząć od miejskiego zgiełku… Może ktoś po przeczytaniu tych kilku słów i obejrzeniu zdjęć zechce wybrać się na Stecówkę, a przy okazji zajrzeć do kościółka? Czyż jego okolica nie jest piękna?

Zapraszam

Droga powrotna przywiodła mnie nad zaporę w Wiśle Czarnem. Zapadał już zmierzch, a na tamie można było dostrzec parę nowożeńców, ustawiających się do pamiątkowego zdjęcia. To często odwiedzane miejsce spacerów.

Pierwszy raz byłam tutaj jesienią i muszę przyznać, że to co zobaczyłam, zrobiło na mnie wrażenie. Spójrzcie, proszę…

Zapora Wisła Czarne została zbudowana w latach 1967-1973. Jest drugą co do wysokości zaporą ziemną w Polsce, po Tresnej. Ten zbiornik łączy w sobie wody Białej i Czarnej Wisełki. Ze wznoszącej się na wysokość 37 m tamy rozciąga się wspaniały rozległy widok.

Otaczające tamę wzgórza, a raczej porastające je drzewa ukazują nam pełną paletę barw polskiej złotej jesieni.

Warto zajrzeć tutaj, wracając z Kubalonki, Stecówki, czy też przyjechać po prostu w Wisły. To niedaleko… Nie podałam szczegółów technicznych zapory. Jeśli ktoś jest ich ciekaw, niech zajrzy tutaj.

Stecówka (760 m n.p.m.) leży na szlaku prowadzącym z Kubalonki na Baranią Górę. To położony na dużej polanie przysiółek Istebnej.

Pierwsze schronisko zbudowali tutaj, pod lasem na skraju polany w 1934r. Marta i Michał Legierscy. W 1942r. zostało zamknięte przez władze niemieckie. Obecnie syn budowniczych, Michał (od 2003r.)kontynuuje dzieło rodziców. Chce przywrócić mu jego wygląd z lat 30-tych. Prowadzone prace mają na celu nadanie budynkowi schroniska wizerunku, który współgrałby z otaczającym go krajobrazem. Zamysłem gospodarza jest także stworzenie części edukacyjnej, która zapoznawałaby przybywających tutaj z historią, kulturą oraz bogactwem flory i fauny tego regionu. Godnym polecenia jest rozpościerający się stąd rozległy widok na panoramę gór w której wyróżnia się Złote Gronie w Istebnej i Ochodzita w Koniakowie. Panujący tutaj mikroklimat polecany jest szczególnie na system nerwowy i drogi oddechowe.

Mijając Szczyrk i Wisłę dotarłam do przełęczy Kubalonka.

Stąd rozpoczyna się czerwony szlak, prowadzący asfaltową drogą w kierunku Wisły – Czarne. Wiedzie ona przez las, co jest jakby przedsmakiem tego co czeka nas dalej.

Po ok. 20-minutowym spacerze docieramy do leśnego parkingu.

Z tego miejsca niedaleko jest do pałacyku Prezydenta RP. Ja skierowałam się w prawo, podążając wygodną drogą ku celowi mej wycieczki.

Nie zdecydowałam się, by pójść leśną ścieżką za szlakiem, bo przez kilka ostatnich dni padało. Pogoda była cudowna, błękitne niebo, słoneczko…

W jego promieniach przyroda prezentowała się przepięknie. Cienie drzew i traw miękko kładły się na poduszkach mchu.

Światło nieśmiało muskało skierowane w jego stronę różnokolorowe liście.

Nie mogłam oprzeć się urokowi tylu barw, odcieni tak charakterystycznych dla tej pory roku. Co chwilę zatrzymywałam się, obserwując jak jasne iskierki przeskakują z gałązki na gałązkę, wędrują po leśnym poszyciu, igrając z cieniem.

Zdarzało się, że schodziłam z drogi, by wejść w las w poszukiwaniu śladów magicznej różdżki Pani Jesieni. To niezwykła malarka. Jej ulubione kolory to złoto, czerwień, a wręcz purpura, odcienie żółci i dogasającej zieleni.

Po drodze do schroniska, można natknąć się i na taki widok:

Mój spacer trwał o wiele dłużej niż wskazywał drogowskaz, ale był bardzo przyjemny, zwłaszcza, że mieszkając w mieście nie mam okazji do obcowania z naturą w takim zakresie.

Jako, że pogoda dopisała, w i przed schroniskiem było tłoczno i gwarno. A oto schronisko:

Turyści z apetytem pałaszowali różnego rodzaju kanapki lub też serwowane przez bufet dania kuchni regionalnej.

Ku uciesze zwłaszcza dzieci, pomiędzy ławami spacerowała sobie owieczka, chyba w poszukiwaniu jakichś smakołyków, na które nie musiała długo czekać. Na łączce za schroniskiem pasło się całe ich stadko.

Po krótkim odpoczynku postanowiłam pójść w kierunku stojącego opodal schroniska, drewnianego kościoła p.w. Matki Boskiej Fatimskiej.

c.d.n.

Śnieżka jest najwyższym szczytem Karkonoszy, ale również całych Sudetów. Ma wysokość 1602 m n.p.m. Jego podstawa od zachodu zbudowana jest z granitu. Pierwsze wejście na Śnieżkę miało miejsce w 1465 r. Wtedy był to nie lada wyczyn, bo trzeba było pokonać zbocze porośnięte gęstym borem i zwartą kosodrzewiną. Dziś dotarcie na szczyt nie jest trudne, o czym świadczą liczne grupy turystów odwiedzające Śnieżkę. Mówię tutaj o sezonie letnim, gdyż zimą są tu bardzo trudne warunki. Klimat zbliżony jest do tego, który panuje za kołem podbiegunowym. Warto wspomnieć, że średnia roczna temperatura lekko przekracza tutaj 0 st.C, a ta notowana w najcieplejszym miesiącu wynosi tylko 10,6 st.C. Śnieg okrywa Śnieżkę od października do maja, tak więc przez większą część roku stroi się ona w białą śnieżną czapę, stąd pochodzi jej nazwa. Bardzo dokuczliwe są silne wiatry, przekraczające 80 m/s. Występują tutaj niezwykłe zjawiska atmosferyczne, których przykładem mogą być Ognie Świętego Elma.

Pierwsze obserwatorium stanęło tutaj w 1900 r., a pięć lat później powstała pierwsza droga na szczyt. Budowę nowego, w kształcie trzech połączonych z sobą talerzy zakończono w 1974 r. Jako, że są one widoczne z daleka i mają niespotykany kształt, stały się niejako wizytówką Śnieżki.

Śnieżka ma w sobie coś, co powoduje, że chce się zobaczyć ją z bliska, dotknąć kamieni leżących na zboczu, spojrzeć na sieć tak licznie przecinających się ścieżek, poczuć na policzku zimny powiew…

Od dnia przyjazdu do Karpacza patrzyłam na nią codziennie z okna.

Bardzo chciałam zobaczyć ją z bliska, więc czekałam na odpowiednią pogodę. Już prawie straciłam nadzieję, gdy tego ranka obudziło mnie słońce. Jego promienie stroiły szczyt Śnieżki w całą gamę światłocieni. Musiałam zobaczyć je z nieco mniejszej odległości, więc wyruszyłam w drogę. Jako, że moja kondycja pozostawia wiele do życzenia pierwszy odcinek pokonałam, siedząc na krzesełku kolejki linowej na Kopę.

Wejście na Śnieżkę pieszo zajmuje ok. 2,5 godz. By skrócić ten czas oraz umożliwić osobom troszkę mniej sprawnym dotarcie w to jakże ciekawe miejsce w 1959 r. zbudowano Miejską Kolej Linową. Jej długość wynosi 2229 m, a różnica wzniesień to 530 m. W godzinę jest w stanie przewieźć 600 osób. Krzesełka są jednoosobowe.

Wybierając się na Kopę i dalej radzę ubrać się odpowiednio. Z pewnością przyda się sweter i wiatrówka, bo panują tutaj bardzo surowe warunki pogodowe. Przez ok. 200 dni w roku temperatura spada poniżej zera, a wiejące wiatry przeszywają na wskroś. Pierwsze powiewy wiatru dopadają nas już podczas jazdy kolejką. Robi się coraz chłodniej i wietrzniej. Pogoda jest tutaj złudna i zmienna. Gdy siadałam na krzesełko dolnej stacji świeciło słońce i panował upał, natomiast przy górnej stacji szybciutko zakładałam kurtkę. Wspomnę jeszcze, że warto wybrać się na Kopę kolejką, bo z niej można w skupieniu obserwować piękno otaczającej nas przyrody.

Miałam wrażenie, że unoszę się na falach niezwykłego zielonego oceanu, który mimo ciągłego ruchu, emanuje niezwykłym wręcz spokojem. Ciszę mącił jedynie szum gałęzi poruszanych coraz silniejszymi podmuchami wiatru.

A to już górna stacja kolejki.

Po dotarciu na miejsce szczyt Śnieżki jest już tak blisko, tylko ok. 50 minut, ale najpierw ruszam w kierunku schroniska „Dom Śląski” (20 minut).

Droga jest w miarę wygodna, nie licząc mnóstwa kamieni na pewnym jej odcinku.

Przy schronisku zazwyczaj jest tłoczno i gwarno. Mnie udało się trafić na „przerwę” w ruchu turystycznym.

Stąd rozchodzą się szlaki w inne, również bardzo ciekawe miejsca.

Po krótkim odpoczynku czeka mnie ostatni już etap wędrówki. Mam do wyboru dwie trasy.

Wybieram dłuższą, ale wygodniejszą i myślę, bardziej malowniczą trasę prowadzącą wokół zbocza Śnieżki.

Ta krótsza, ale trudniejsza prowadzi wzdłuż barierek i łańcuchów.

Ta, którą ja wybrałam nazwana została Drogą Jubileuszową, gdyż powstała w 25 rocznicę powstania Towarzystwa Karkonoskiego. Jest to jedyna droga dojazdowa na Śnieżkę. Jak widać jest brukowana i w miarę łagodna.

Po drodze co chwilę zatrzymywałam się, by spojrzeć na nitki szlaków , którymi usiana jest bliższa i dalsza okolica. Czyż to nie ciekawy widok?

Jednak trzeba uważać, bo zbocze pokryte jest gołoborzem i czasem schodzą tutaj kamieniste lawiny.

Widoki po prostu zapierają dech w piersiach.

Z drogi tej możemy także wejść na szlak prowadzący na Przełęcz Okraj.

Wreszcie, po ok. 45 minutach moim oczom ukazał się tak charakterystyczny kształt budynku Obserwatorium Meteorologicznego, przypominający „latające talerze”. Oprócz obserwatorium, „spodki” mieszczą także restaurację.

Z tarasu widokowego rozciąga się widok na rozległą panoramę Karkonoszy.

Masyw Śnieżki wznosi się o ponad 200 m nad okolicznymi grzbietami, toteż przy dobrej widoczności przekraczającej 200 km można podziwiać nie tylko Karkonosze, ale prawie całą Kotlinę Jeleniogórską.

Trzeba mieć jednak szczęście by trafić tutaj na tak dobrą pogodę. Podobno Śnieżka przez ponad 300 dni w roku kryje się w gęstej mgle i chmurach. Ja obeszłam szczyt dokoła, a oto co zobaczyłam:

Na szczycie stoi barokowa kaplica p.w. św. Wawrzyńca (XVII w.), który jest patronem przewodników oraz kiosk czeskiej poczty.

Śnieżka o każdej porze roku przyciąga turystów, zachwycając to zielenią kosodrzewiny latem, to znów bogactwem form, tworzonych przez szadź i jakże pięknie kontrastującym z bielą śnieżnej okrywy błękitem nieba.

Latem jest ich zdecydowanie więcej niż porą zimową, gdyż warunki panujące na tej wysokości nie pozwalają na dotarcie na szczyt.

Śnieżka to bez wątpienia magiczna góra. Nazywana jest „Dachem Śląska”. Jest piękna zarówno wtedy, gdy po jej zboczach wędrują promienie słońca jak i wtedy, kiedy śpi, otulona mgłą, czy też ustrojona w lśniącą białą czapę. Stojąc na jej szczycie mamy wrażenie, że świat leży u naszych stóp, a wyżej … jest tylko niebo.

Jeśli chcesz spojrzeć na świat „z góry” lub też dotknąć chmur koniecznie wybierz się na Śnieżkę.

Pasmo Beskidu Śląskiego jest mi najlepiej znane, bo i najbliższe memu miejscu zamieszkania. Bywałam tutaj często już od dziecięcych lat, wtedy jeszcze pod opieką rodziców, później – z grupą rówieśników. Plecak na ramię, mapę w rękę i można było wyruszyć na szlak. Od tego czasu ilekroć mam okazję, odwiedzam „moje” góry, choć już nie tak często. Gdy poznałam większość szlaków beskidzkich, postanowiłam zobaczyć też i inne, nieco dalsze góry położone w Polsce, ale nie tylko. Jednak sentyment do tych, które zobaczyłam jako pierwsze pozostanie już chyba na zawsze.

Jeśli Skrzyczne nie jest szczytem docelowym, może warto skorzystać z wyciągu krzesełkowego. Jadąc w dół można podziwiać rozciągające się przed nami wspaniałe widoki.

Trasa wyciągu podzielona jest na dwa odcinki. Czas przejazdu pierwszego, dłuższego, o większej różnicy wzniesień wynosi ok. 20, a drugiego – ok. 15 minut. Tutaj spotykają się piechurzy i ci, którzy wybrali wygodniejszy i szybszy sposób dostania się za sam szczyt.

Mimo, iż schronisko nie jest zbyt urodziwe zawsze tu gwarno i tłoczno. Po lekkim posiłku można znaleźć spokojniejsze miejsce i w spokoju pośród szumiących nad głową świerków oddać się kontemplacji. A oto co w takim momencie widzą nasze oczy:

Z tego miejsca można wyruszyć w drogę powrotną lub też podążyć dalej wybranym przez siebie szlakiem.

Na Skrzycznem znajduje się najlepsza trasa zjazdowa w Polsce (trasa FIS), toteż zimą jest tutaj raj dla narciarzy.

Obok Kasprowego Wierchu to najbardziej oblegany przez amatorów białego szaleństwa szczyt w kraju. Nie sposób nie wspomnieć o znajdujących się tutaj jaskiniach, odwiedzanych przez speleologów. Jest ich kilka, z czego nazwę posiada chyba tylko jedna, mianowicie Pajęcza, brrr. Chyba domyślacie się od czego ta nazwa pochodzi?
Na Skrzycznem stoją dwa przekaźniki telewizyjne. Widoczne z dużej odległości są znakiem rozpoznawczym tego szczytu.

Na północno-wschodniej polanie znajduje się miejsce startowe dla paralotniarzy. Warto się tutaj zatrzymać, by obserwować jak jedna po drugiej wzbijają sie w powietrze kolorowe czasze paralotni.

Jest ono tutaj do dziś. Pielgrzymi chętnie czerpia z niego wodę, wierząc, że pomoże na rozliczne schorzenia. Natomiast wokół buka, na tle którego ukazała się Maria w 1895 r.wybudowano kapliczkę. Z kolei w 1912 r. rozpoczęto tutaj budowę kościoła stojącego do dziś. Z placu znajdującego sie przed nim można podziwiać piękną panoramę miasta. W maju 1994 r. świątynia ta została wpisana do rejestru Sanktuariów Maryjnych. Na najstarszym cmentarzu szczyrkowskim leży Antoni Łaciak, skoczek narciarski, pierwszy po wojnie medalista Mistrzostw Świata oraz Julianna Marek z d. Pezda, której to jako 12-letniej dziewczynce ukazała się Najświętsza Maria Panna. Można powiedzieć, że zabytki Szczyrku związane są z kultem religijnym. Prócz wspomnianych stoją tu kapliczki, stare krzyże i figury. Mając na uwadze piękno tego ukrytego wśród zieleni porastającej okoliczne góry miasteczka, zachęcam do odwiedzenia tego miejsca i jego okolic. Znajdziecie tu spokój górskich zboczy, ukojenie dla zmęczonych oczu oraz zachwycający swoją urodą krajobraz. Dokładniej o historii Szczyrku możecie poczytać tutaj.

Zdjęcia kościoła „Na Górce” pochodzą ze stron: 1 i 2.

Zdjęcie widoku na Skrzyczne od północy pochodzi ze strony Wikipedii.

Zdjęcia zimowe pochodzą ze strony http://www.skrzyczne.szczyrk.pl/

Chyba nadszedł już czas, by wybrać się na początek w Beskid Mały, a konkretnie na Górę Żar (761 m n.p.m.).

Jej wysokość nie jest może imponująca, za to rozciągające się z niej widoki – niepowtarzalne. Od strony południowej, wschodniej i zachodniej widoczna jest piękna panorama Beskidu Małego. Kierując wzrok na południowy wschód, jeśli warunki pogodowe są korzystne, można dostrzec również zarys Tatr. Natomiast od północy widoczne są tak charakterystyczne dla Śląska szyby kopalniane.

Na szczyt można dostać się pieszo lub też wagonikiem uruchomionej w 2004r. linowo-terenowej kolejki.

Tam poza wspomnianymi widokami, możemy obejrzeć zbiornik wodny elektrowni szczytowo-pompowej, którego głębokość wynosi 28m, a obwałowania mają ponad 30m wysokości.

Tuż przy nim rozciąga się rozległa łąka. Początkowo opada łagodnie, a potem dosyć stromo. To miejsce startowe dla odwiedzających Żar od kilku lat miłośników paralotniarstwa. Gdy byłam tutaj ostatnio spotkałam kilku z nich. Z ciekawością obserwowałam unoszące się w powietrzu kolorowe czasze lotni. Próbowałam wyobrazić sobie, co czuje się lecąc ponad koronami drzew, gdy wiatr gwiżdże nam do ucha swoje melodie. Dla mnie, jako laika niebezpiecznym wydawał się zarówno start jak i lądowanie. Jak widać na zdjęciach „ruchem” w powietrzu kierowała odpowiedzialna za to osoba.

Dla zainteresowanych tematem i odważnych powiem,że można polecieć lotnią z instruktorem. Można to załatwić na miejscu. Niestety ja wybrałam jedynie rolę obserwatora. To jeszcze nie wszystko co godne uwagi na Górze Żar. Od 1935r. znajduje się tutaj lotnisko szybowcowe, przy którym funkcjonuje szkółka szybowcowa i paralotniowa. Przy dobrych warunkach pogodowych w powietrzu wiruje kilka szybowców jednocześnie. Poruszają sie tak cicho, że nieraz z zaskoczenia pojawiają się nad naszymi głowami. Lubię siedzieć sobie i śledzić tor ich lotu. To mnie bardzo uspokaja. Taki odpoczynek na łonie natury wspaniale relaksuje i pozwala na wiele problemów spojrzeć z dystansem.

Co roku odbywają się tutaj pikniki lotnicze, podczas których można obejrzeć pokazy sprzętu, modeli latających, a także samemu odbyć lot. Oto kilka zdjęć zrobionych w sierpniu 2006r.:

Południowy stok góry zimą zamienia się we wspaniałą trasę narciarską. Na głodnych, czy spragnionych czeka tutaj kilka miejsc, w których każdy znajdzie coś dla siebie.

Na zakończenie, ciekawostka. Na pewnym odcinku drogi prowadzącej w górę wydaje się, że siła grawitacji działa w przeciwnym kierunku, w wyniku czego przedmioty np. butelki, samochody, czy też woda toczą się jakby pod górę. Zdania na ten temat są podzielone. Jedni twierdzą, że jest to tylko złudzenie optyczne, gdyż na drodze wznoszącej się jest miejsce opadające, co powoduje właśnie takie efekty. Jednak inni uważają, że na tym odcinku drogi wytwarzane przez górę pole magnetyczne jest większe niż pole grawitacyjne Ziemi, dlatego to przedmioty poruszają się wbrew logice, z dołu do góry. Jak jest naprawdę?

Jeśli chcesz na własne oczy zobaczyć jak samochód sam toczy się pod górkę, przyjedź na Górę Żar. Nie będziesz zawiedziony i z pewnością wrócisz tu jeszcze nie raz…

Mapę dojazdu na Górę Żar znajdziesz tutaj.

Tytułowe zdjęcie pochodzi ze tej strony.