Co mi w duszy gra …
Author: Inka
Czym jest muzyka? Uporządkowanym ciągiem dźwięków, czy też tym, co prawie w każdej chwili naszego życia odbiera narząd słuchu. Śpiew ptaka, szum wiatru w gałęziach drzew, rechot żab, gaworzenie dziecka… Myślę, że jednym i drugim. W potocznym rozumieniu słowa „muzyka”, jest to dziedzina sztuki, której materiałem artystycznym są dźwięki ułożone w taki sposób, by tworzyły kompozycyjną całość. Skąd bierze się ich indywidualny odbiór. Ktoś lubi muzykę klasyczną, a ktoś hip hop. Dla mnie muzyka jest codziennym i wiernym towarzyszem, który nigdy nie zawiedzie, nie zdradzi… Mam tę możliwość, że mogę budzić się i zasypiać przy ulubionych dźwiękach. Czego słucham najczęściej można zobaczyć na tej stronie, zapoznając się z listą odtwarzania. Moje zainteresowania w tym temacie są dosyć zróżnicowane. Utwory dobieram do nastroju oraz rodzaju czynności, której tło mają stanowić. Dobrze pracuje mi się, ale i wypoczywa przy muzyce instrumentalnej, więc najpierw kilka słów na jej temat.
Pierwsze moje „fascynacje”, którym jestem wierna do dziś to Vangelis (posłuchaj), Mike Oldfield (posłuchaj), czy J.M.Jarre . Tych postaci chyba nie muszę przedstawiać.
Zawsze chętnie słucham także bardzo nastrojowej muzyki w wykonaniu Kenny’ego G, Francisa Goya’i, czy też Richarda Claydermana. 
pomocą języka tańca opowiada o walce dobra ze złem. Mówię tu o przedstawieniu „Lord of the Dance”, z wspaniałą pierwszoplanową rolą Michael’a Flatley’a. Źródłem pokazanej w nim historii były irlandzkie opowiadania ludowe. Muzyka wspaniale współgra z choreografią, podkreślając charakter poszczególnych scen. Już w pierwszej z nich zostajemy niejako wchłonięci w akcję i zarazem magię, która towarzyszy tej opowieści aż po scenę ostatnią. Tytułowy Pan Tańca, reprezentując dobro zmaga się z mocami zła, przeżywa jednocześnie rozterki sercowe. O jego miłość zabiega delikatna irlandzka dziewczyna Saoirse i pi
ękna, zmysłowa, ale podstępna kusicielka Morrigan. 
pobudza zmysły chyba każdego i zapada w pamięć.. Kusi spojrzeniem, gestem, każdym ruchem ciała. Główny bohater nie ma łatwego wyboru. A którą z nich wybierze? Zobaczcie sami.
O jego umiejętnościach niech świadczy fa kt, iż potrafi on
wykonać 35 uderzeń stopą na sekundę. Zresztą przekonajcie się sami jak on tańczy. Ten muzyczno-taneczny show zabierając nas w pełną emocji, cudowną podróż po krainie celtyckich tradycji potwierdza zamysł jego twórcy, że muzyka i taniec to wartości uniwersalne i ponadczasowe. Do tej pory obejrzało go 50 milionów widzów w 60 krajach świata. Wrażenia, których dostarcza pozostają na długo w pamięci, a czar irlandzkiej kultury raz rzucony
sprawia, że chcemy poznać także inne jej oblicza.
Ostatnio na nowo zachwyciłam się muzyką, wykonywaną przez Kitaro, czyli Masanori Takahashi. Włącz teraz proszę jeden z jego utworów, dostępnych w lewej części tej strony i czytaj dalej …To japoński muzyk, kompozytor, multiinstrumentalista i twórca muzyki filmowej. Jego utwory cechuje specyficzna harmonia dźwięków, niezwykła wręcz łagodność i nastrojowość. To muzyka elektroniczna, w której pobrzmiewają starojapońskie instrumenty. Źródłem inspiracji jego twórczości jest Natura, której „oddech” słyszymy bardzo wyraźnie. Czytając o nim dowiadujemy się, że w Japonii mieszkał w górach, w małej wiosce, skąd roztaczał się widok na Fuji, a nocą niebo lśniło blaskiem milionów gwiazd. Z pewnością te obrazy tak zapadły w jego serce, że później znalazły swoje odzwierciedlenie w muzyce, poprzez którą ukazuje nam całe bogactwo i piękno otaczającego nas świata. Wsłuchując się w te nostalgiczne dźwięki, odrzućmy wszelkie myśli, zakłócające ich odbiór. Niech pozostanie jedynie czysty zachwyt istnienia. Przecież jesteśmy cząstką tej cudownej całości zwanej Naturą. We mnie ta muzyka budzi trudne do wyrażenia emocje. Słuchając „Theme from Silk Road” czuję się jak jedna z tych samotnych gwiazd na firmamencie nieba, spoglądająca na ogrom przestrzeni dokoła ze smutkiem, a jednocześnie podziwem dla swoich „sióstr”. Czasem znów dusza tęskni za wolnością, pragnąc jak ptak wzbić się wysoko ponad ziemię, by szybować i cieszyć się cudem jakim jest życie. Niektóre utwory przywołują obraz otaczającej naszą planetę niezmierzonej przestrzeni, w której myśl ulatuje poza granice wyobraźni. Może też dlatego muzyka tego kompozytora jest najczęściej wykorzystywaną w seansach planetaryjnych na świecie. Ciekawa jestem jak Ty odbierasz muzykę Kitaro?
Uważam, że nie powinno się ograniczać słuchanej muzyki do jednego lub kilku gatunków, odrzucając inne. Sama przekonałam się, że w granicach jednego stylu jest miejsce na pewien wachlarz różnych utworów. Wśród nich możemy znaleźć taki, którego chętnie posłuchamy i mało tego, wrócimy do niego nie raz, nie dwa.
W podsumowaniu tej części, poświęconej mojej ulubionej muzyce instrumentalnej przyznam się, że czasem z wielkim sentymentem nakręcam starą pozytywkę i przywołuję tak miłe wspomnienia, ale jakie, nie zdradzę.
Bardzo proszę o Wasze komentarze pod postem…Chciałabym, by nawiązał się miedzy nami jakiś dialog. Mam nadzieję, że odezwiecie się do mnie. Pozdrawiam i czekam na opinie.
„Lord of the Dance” – Zmysłowy taniec Morrigan
Kenny G – Temat z filmu „Dying Young”
Posted in 
Tags: 
3 komentarze to “Co mi w duszy gra …”
Leave a Reply
Ciekawa koncepcja artykułu, jeszcze bardziej interesujący temat, jakim jest fascynacja muzyką. W artykule krok po kroku wprowadzasz w coraz to nowe obszary odkryć muzycznych not.
Naprawdę kawał świetnej roboty Inka :-).
W pełni popieram linię całego tekstu, a w szczególności ostatnie wiersze w których piszesz o muzyce klasycznej, jako o tej którą słucha się niezwykle przyjemnie, że jest nie tylko dla wybranych, ale przede wszystkim dla tych wrażliwych.
Piotr
Wiasz Inka, kedyś czytałem bardzo dobre opowiadanie sf i tak mi przyszło do głowy po przeczytaniu że muzyka jest pewnego rodzaju "programem" dla naszego mózgu. Takim dźwiekowym programowaniem tworzącym u nas nastrój, wizje itp. Chyba coś w tym jest.
Piękne i przemyślane słowa 🙂
Vangelis, Kitaro, poezja…